Van voetbalveld tot verjaardagsfeest: een weekend in de achtbaan van het moederschap - het verhaal van Tjitske

Als alleenstaande moeder van vier kinderen leer je al snel dat “organisatietalent” geen luxe is, maar een levensbehoefte. De werkweek is doorstaan - hoera! - maar wie denkt dat het weekend een rustmoment is, heeft de gezinsagenda niet gezien.

Zaterdagochtend. 08:00. Terwijl de meeste mensen nog hun eerste kop koffie drinken, sta ik al langs het voetbalveld om kind 1 aan te moedigen. De lucht is fris, de thermoskan gevuld, en ik probeer met één oog de wedstrijd te volgen terwijl kind 2 en 3 op het ukken-veldje een balletje trappen alsof ze in de Champions League staan. Kind 4? Die heeft per ongeluk al het teamfruit opgegeten vóór de rust. Sorry, team. Alsof dat nog niet genoeg multitasking is, ben ik ook verantwoordelijk voor de teamwas. Want ja, wie anders? De geur van zweet en gras is inmiddels mijn signature parfum geworden.

’s Middags trekken we naar de binnenspeeltuin. Een plek waar kinderen hun energie kwijt kunnen en ouders hun gehoor. Oordopjes mee, want het geluidsniveau overstijgt dat van een gemiddeld popconcert. Toch is het een succes: ze klimmen, glijden, kruipen en vallen - en ik tel ze regelmatig om te checken of ik er nog steeds vier heb.

De grootste overwinning van de dag? Als ze ’s avonds allemaal keurig gewassen zijn en in bed liggen. Dan plof ik zelf op de bank, met een kop thee en het gevoel alsof ik een marathon heb gelopen.

Maar rust is relatief. Zondagochtend betekent zwemles. En natuurlijk zitten ze niet allemaal in hetzelfde badje. Dus ik pendel van instructeur naar glijbaan naar kleedhokje, met natte handdoeken en verloren zwembrillen als trofeeën. Daarna snel door naar het verjaardagsfeestje van een nichtje. Cadeautje mee, kinderen in feestmodus, en ik? Ik probeer te glimlachen terwijl ik stiekem droom van een dutje.

Zondagavond. Uitgerust? Hmm. Kom ik nog aan mezelf toe? Goede vraag. Maar ik weet: ik ben niet de enige. Tijdens de oudercafés die we binnenkort organiseren in Hattem bespreken we dit soort opvoedvragen. Want soms is het al genoeg om te weten dat je niet de enige bent die op zaterdagochtend met een banaan in je jaszak en een voetbalshirt in je tas probeert te overleven.

Tot dan — ik neem de teamwas mee.